پابرهنه

پدر: دوست دارم با دختری به انتخاب من ازدواج کنی

پسر: نه من دوست دارم همسرم را خودم انتخاب کنم

پدر: اما دختر مورد نظر من ، دختر بیل گیتس است

پسر: آهان اگر اینطور است ، قبول است

 

پدر به نزد بیل گیتس می رود و می گوید:

پدر: برای دخترت شوهری سراغ دارم

بیل گیتس: اما برای دختر من هنوز خیلی زود است که ازدواج کند

پدر: اما این مرد جوان قائم مقام مدیرعامل  بانک جهانی است

بیل گیتس: اوه، که اینطور! در این صورت قبول است

 

بالاخره پدر به دیدار مدیرعامل بانک جهانی می رود

پدر: مرد جوانی برای سمت قائم مقام مدیرعامل سراغ دارم

مدیرعامل: اما من به اندازه کافی معاون دارم!

پدر: اما این مرد جوان داماد بیل گیتس است!

مدیرعامل: اوه، اگر اینطور است، باشد

و معامله به این ترتیب انجام می شود

 

نتیجه اخلاقی: حتی اگر چیزی نداشته باشید باز هم می توانید

چیزهایی بدست آورید. اما باید روش مثبتی برگزینید.

 

این مطلب تو یکی از میل هام بود گفتم بذارم شاید تنوع شه براتون اینقدر عزیز جون عزیز جون شنیدین خسته شدین

در گوشه‌ای از گورستان سگی مشغول له له زدن بود کمی اونطرفتر صاحب پیرش مشغول کوبیدن آخرین میخهای تابوت بود، با اینکه نزدیک ظهر بود خیابون اصلی شهر کاملا خلوت بود فقط کلانتر جلوی در کلانتری روی صندلیش تکیه داده بود و چرت میزد اما کمی جلوتر سر و صدای زیادی از کافه بگوش میرسید، تو کافه همه مشغول شادی و پایکوبی بودن در یه گوشه از کافه مردی تنها پشت یه میز نشسته بود کلاه قهوه‌ای رنگش رو روی میز گذاشته بود چشماش رو بسته بود و هفت‌تیرش رو در آغوش گرفته بود و به صورتش میفشرد، به گذشته ها فکر میکرد، اتفاقاتی که تو زندگیش افتاده بود رو مرور میکرد، تصویر افرادی که با حضورشون مسیر زندگیش رو تغییر داده بودن توی ذهنش بود...
سواری سیاهپوش به تاخت از سمت جنوب وارد شهر شد و به سمت کافه اومد دوان‌دوان وارد کافه شد، با ورودش کافه ساکت شد، همه منتظر اومدنش بودن و با چشم حرکتش رو توی کافه تعقیب میکردن، نزدیک میز اون مرد که رسید ایستاد و گفت: اون داره میرسه! اون مرد با شنیدن این جمله هفت‌تیرش رو روی میز گذاشت و چشماش رو باز کرد، باقی مونده ویسکیش رو سر کشید و هفت‌تیرش رو پر کرد، سیلندر دَورانیش رو جا انداخت و یه چرخش بهش داد، تعدادی از حاضرین بسرعت از کافه خارج شدن و جای مناسبی برای خودشون در کنار خیابون پیدا کردن تا بتونن همه ماجرا رو ببینن، قبل از اینکه هفت‌تیر رو توی غلافش بذاره نگاهی به بدنه استیل و قبضه سفید رنگش انداخت هنوز مثل پونزده سال پیش براق و نو بنظر میرسید خودش هم هنوز سریعتیرن و بهترین بود، کلاهش رو سرش گذاشت و از جاش بلند شد و از کافه خارج شد و روبروش رو نگاه کرد اَنجی سرش رو از پنجره هتل بیرون آورد و گفت: هی بیلی ساعتش مال منه هاو بعد با دست بوسه‌ای برای بیلی فرستاد، بیلی لبخندی زد و گفت: مثل همیشه و حرکت کرد خواست یه نگاهی به خورشید بیاندازه اما قبل از اون پرنده‌ای که بالای سرش مشغول پرواز بود توجهش رو جلب کرد، مسیر حرکتش رو با چشم دنبال کرد مشغول دور زدن رو شهر بود احتمالا یه لاشخور بود دوباره شروع به حرکت کرد به کلانتری که رسید نگاهی به نوشته بالای درش انداخت، "عدالت همیشه پیروز است" کلانتر هم بیدار شده بود و به چارچوب در تکیه داده بود، یه وینچستر لوله کوتاه هم تو دستش بود با کلانتر خوش و بش کوتاهی کرد و به راهش ادامه داد بخوبی میتونست هاسل‌هاف رو که وسط خیابون ایستاده بود و انتظارش رو میکشید ببینه به سی قدمیش که رسید ایستاد و ساعتش رو از تو جیبش درآورد نگاهی به ساعت بزرگ شهر انداخت و تنظیمش کرد و به هاسل‌هاف گفت: راس ساعت دوازده با شنیدن صدای اولین زنگ میکِشیم، هاسل‌هاف یه کام از سیگارش گرفت و اونرو انداخت و زیر پا خاموشش کرد و در حالی که دودش رو بیرون میداد سرش رو به علامت تایید تکون داد
سکوت مطلق در خیابون حکمفرما شده بود، بیلی دکمه غلاف تفنگش رو باز کرد و پای راستش رو یه قدم عقب برد و کمی به جلو خم شد، کتش رو با دست چپ پشتش جمع کرد تا مزاحمش نباشه، در حالی که به هاسلهاف خیره شده بود نیم نگاهی هم به ساعت شهر داشت. هاسلهاف فقط به بیلی نگاه میکرد و دستش رو نزدیک هفت‌تیرش نگه داشته بود و منتظر شنیدن صدای زنگ ساعت بود و فقط به انتقام فکر میکرد، گرمای هوا واقعا شدید بود بطوری که بلند شدن حرارت از زمین رو با چشماش میدید، قطره‌ای عرق از پیشونیش سر خورد و به داخل چشمش رفت چند بار پلک زد تا تصویری که میبینه واضح بشه، تو افکارش غرق بود که عقربه‌های ساعت‌شمار و دقیقه‌شمار هر دو روی عدد 12 متوقف شدن و صدای اولین زنگ شنیده شد هر دو نفر هفت‌تیراشون رو کشیدن و صدای دو شلیک شنیده شد...
هاسل‌هاف در حالی که تو افکارش غرق بود صدای زنگ ساعت رو شنید و بدون معطلی اسلحه‌اش رو کشید و به سمت قلب بیلی دِلگادو که تو این مدت بهش خیره شده بود شلیک کرد و در حالی که هفت‌تیرش تو دستش بود نفس نفس میزد و بیحرکت سر جاش ایستاده بود
بیلی با شنیدن صدای زنگ هفت‌تیرش رو از غلاف بیرون کشید و در حالی که منتظر بود تا اسلحه‌اش به اندازه کافی بالا بیاد تا شلیک کنه متوجه شد که هاسل‌هاف سریعتر از اون هفت‌تیرش رو کشیده قبل از اینکه مغزش بتونه آنالیزی انجام بده صدای شلیک رو شنید و همزمان با اون ورود تکه سربی داغ رو در سینه‌اش حس کرد و ناخودآگاه انگشتش رو ماشه لغزید و ماشه رو بی‌هدف چکوند، ضربه گلوله هاسل‌هاف باعث شد دو قدم به عقب بره و هفت‌تیر از دستش رها بشه و به زمین بیفته خودش هم پس از کمی تلو تلو خوردن به پشت به زمین افتاد و کمی گرد و غبار به هوا بلند شد مردم هنوز بُهت زده بودن هیچکس انتظار نداشت دلگادو تو دوئل شکست بخوره، نظم نفسهای بیلی کاملا بهم خورده بود و کم‌کم طعم خون رو توی دهنش حس میکرد بی هدف اطراف رو نگاه میکرد تصاویری که از اطرافش میدید چندان واضح نبودن به هیچ چیزی فکر نمیکرد نگاهی به آسمون کرد دوباره اون پرنده رو دید لبخندی رو لباش نشست و مسیر حرکتش رو با چشماش دنبال کرد دستش رو به سمت آسمون دراز کرد تا اون پرنده رو بگیره درست لحظه‌ای که داشت میگرفتش سایه‌ای اومد جلوش و با حضورش مانع شد، هاسل‌هاف بود، هاسل‌هاف بالای سرش ایستاد کلاهش رو از سرش برداشت و روی سینش گرفت و گفت: بیلی دلگادو دوئل با تو افتخار بزرگی برای من بود، خوشحالم که تونستم انتقامم رو بگیرم! کلاهش رو سرش گذاشت و بسمت اسبش رفت، بیلی که نفسهاش به شماره افتاده بود چیزی از حرفای اون سایه نفهمید فقط منتظر بود تا اون سایه کنار بره تا بتونه اون پرنده رو بگیره اما با رفتن هاسل‌هاف هر چی تو آسمون جستجو کرد دیگه اون پرنده رو ندید دستش رها شد و با زمین برخورد کرد و نفسش قطع شد تعدادی از حاضرین هم که از شوک این اتفاق خارج شده بودن سریع به سمت جسدش دویدن و مشغول غارت کردن لباسها و اشیا قیمتیش شدن

                   از اینکه این همه ادعا داریم که چنین و چنان هستیم ولی در لجنزار زندگی می کنیم.

 

                   از اینکه اولین بار اعلامیه حقوق بشر در کشور ما نوشته شده است ولی بزرگترین

 

                   نقض کننده آن هستیم.

 

                   از اینکه هنر فقط و فقط نزد ما قرار بوده باشد(بی معنی ترین ضرب المثل جهان)

 

                  ولی تلویزیون کشورمان ساز موسیقی را نشان نمی دهد.

 

                   از اینکه اولین کشوری بوده ایم که جاده و راه به معنای واقعی داشته است ولی

 

                  حال بیشترین تلفات جاده ای را در سطح جهان داریم.

 

                 از اینکه نمی توانیم آن چیزهایی را که می خواهیم بپوشیم و بنوشیم و بخوریم.

 

                  از اینکه  نمی توانیم دست همدیگر را بگیریم و در خیابان راه برویم.

 

                 از اینکه یک عده سبک مغز محدوده فیلم و موسیقی و هنر ما را تعریف می کنند.

 

                  از اینکه بدلیل جهالت رجال مملکت هیچ کشوری در دنیا مایل به میزبانی ما نیست.

 

                 و دست آخر از اینکه نیمی از چامعه از حقوقی برابر با نیم دیگر برخوردار نبست.

                 قطعا هیچ نقطه ای از چهان را نمی توانید پیدا کنید که نصف این مصایب را با هم

                داشته باشد. ولی ما بین این همه سیاهی یک روشنایی است. امید . ما امیدمان را

                از دست نمی دهیم .می نویسیم و می خوانیم و آگاه میشویم و آگاه می کنیم تا روز

                 رهایی را ببینیم. روز شیرین آزادی

می دونين؟ حرف برا گفتن زياده. اگه هر بار که حرفام سر زبونم می آد بنويسم و بگذارم اينجا الان اين وبلاگ ماهها بود که هرروز آپديت می شد. شايدم روزی چندبار. انقدر پيش می ياد که فکر می کنم کلی حرف دارم که بزنم اما دو ساعت که از روش می گذره، آدم دوچار روزمرگی می شه و فراموش می کنه همه چی رو. الان چند تاموضوع تو ذهنم هست که دلم می خواهد راجع بهش بنويسم. بگذاريد انتخاب کنم. خب...

چطوره به دوست عزيزمون سارای رنگين کمان گير بدم. بی اندازه براش خوشحالم که کارش درست شده و تو قرعه کشی گرين کارت برنده شده و داره می ره و از اون بيشتر برای اين خوشحالم که انقدر جرات داره که تصميم بگيره و عمليش کنه. اما مشکل من از اونجايی شروع می شه که تو وبلاگش اينجوری می نويسه : " 8 روز ديگه جائی هستم که واژه هائی مثل انسان، انسانيّت، آزادی، فرهنگ و خيلی واژه های ديگه معنی پيدا می کنن؛ "

واقعا هنوز کسانی هستن که راجع به آمريکا اينجوری فکر بکنن ؟ مهد آزادی ؟ مهد انسانيت ؟ تو همين آمريکا ايالتهايی هست که امثال بنده و شما به خاطر رنگ پوستمون حتی نمی تونيم تو خيابونش قدم بزنيم و فحش و بدوبيراه نشنويم. آمريکا اينه...
اون پسرای خوش تيپی که کلاه کابوی روی سرشون می گذارن و کاونتری می خونن، اکثرا از بدترين نوع نژادپرستها هستن. هميشه همينطور بوده و هست. پشت هر لايهء سطحی زيبا ظاهر کثيفی خوابيده. شرمنده. نمی دونم اين جملهء آخری کاملا بی ربط از کجا اومد قاطی اين مطلب. وقتی در عين حال به صد تا چيز مختلف فکر کنی همين می شه ديگه. در هر حال .

 

خبر فوت پروانه ايرانمنش  هنوز هم  قبولش برايم سخت است ، دوستان مادر فداكار و عزيز خواهرمهربانمان راحله كشتگر  از ميانمان رفت و همه ما را با يكدنيا دلتنگي تنها گذاشت . جايش هميشه در ميان ما سبز است .

چه تلخ است روزهای بی تو بودن . روزهایی که برای نو کردن آمده اند و من در انتظار کهنه توام

 و بی هیچ حرف و شکایتی امید به آینده دارم آینده ای که دیگر نمی توانم تاریک و روشنش را خیال

 کنم . غم توراه را بر همه چیز می بندد . نه تو هستی و نه دیگری . نه در خانه همدمی و نه شوقی

 در بیرون . و نه دوستی برای همراه شدنش . تو که بودی همه اینها بودند تو که رفتی همه اینها را

 با خود بردی .